You are currently viewing مردی با چمدان هایش (تئاتر دیجیتالی)
Man with Bags - Ionesco (Digital theater)

مردی با چمدان هایش (تئاتر دیجیتالی)

خلاصه ی نمایش:

داستان آن بطور خلاصه از این قرار است که نمایشنامه حاضر حکایت مردی است با چمدان‌هایی به دست که با عنوان جهانگرد وارد پاریس می‌شود .شهر به گونه‌ای عجیب، به ونیز شباهت دارد، زیرا در این شهر مردم با قایق رفت و آمد می‌کنند. مرد به قصد شناخت اصل و ریشه‌اش، چمدان به دست، به همراه همسر و دخترش، به منزل اجدادی‌اش باز می‌گردد و در آن جا، مادر، پدر، مادربزرگ و پدربزرگ مادری‌اش را ملاقات می‌کند و… . اوژن یونسکو نویسنده فرانسوی در این نمایشنامه داستان دو سفر را تعریف می‌کند : سفر یک جهانگرد و سفر گردش در اندرون خود خویش. مرد جهانگرد کودکی‌اش، خانواده‌اش، مردگانش، زنده‌های خانواده‌اش و خاطراتش را باز کشف می‌کند. او در یک کشور خارجی به دلیل اتهاماتی که وجود ندارد، تهدید و تعقیب می‌شود. مرد، چمدان به دست آرزو می‌کند فرار کند، اما نمی‌داند به کجا.

طرح اجرا

تم اصلی این نمایش جستجوی هویت یا هویت است. نویسنده در این متن به واکاوی گذشته ی خود می پردازد. به علت جنس متن سبک اجرای آن پست مدرنیسم و فضا بنمایش گذاشته شده سورئال است. صحنه به صورت تک سوی و بلک باکس طراحی شده و از طرفی از نور های کنتراست بالا برای ایجاد تمایز های شدید نوری در کلیه صحنه های بهره برده شده است. اجرا با ورود مرد اول در تصویر ویدیو توام با افکت های صوتی و تصویری شروع می شود. با نمایش این ویدیو مخاطب به جنس اجرا پی خواهد برد. در ادامه با ورود بازیگر مرد اول به صحنه، مخاطب از حرکت بازیگر مابین تصاویر و صحنه ها حس یکپارچگی و زنده بودن رسانه ی تصویری و سطح انتظار رسانه در تعامل با آن منتقل می شود. به علت سرد بودن جنس رسانه و از طرفی مینیمال بودن طراحی صحنه و دکور مخاطب در شکل‌گیری فضای اجرا و درک بهتر نمایش می بایست از قوه ی تخیل خود استفاده کند. از ابتدا تا انتهای اجرا موسیقی پس زمینه ای پخش می شود، این موسیقی که با ویالون نواخته شده است کمک به درک بهتر حس صحنه و آشفتگی های شخصیت مرد اول در اجرا می کند. طراحی لباس ها و انتخاب آنها به گونه ای بوده است که همه ی بازیگران به غیر از مرد اول لباسی فانتزی و رویا گونه پوشیده اند. در اتمام هر صحنه نور تدریجی گرفته می شود، ببیننده در سیاهی مطلق منتظر می ماند تا به آنچه دیده فکر کند، فضا را در ذهن خود تکمیل کند و اماده ی تماشای صحنه ی بعدی شود.

در این اجرا تنها شخصیت چند بعدی، نقش اول (مرد) است دیگر بازی های بصورت تیپ (تک بعدی) و غالبا بر گرفته از درونیات خود نقش مرد اول است. بازیگران برای رسیدن به این نقش های با واکاوی نقش مرد اول به ریشه یابی برای هر کارکتر پرداختند. همه چیز حول محور مرد اول می گردد و فضا با وجود جنسی رئال کاملا سورئال است. داستان روال خطی ندارد و طی نمایش پرش های زمانی بسیار دیده می شود. همه‌ی کارکتر های این نمایشنامه شخصیتی خاکستری دارند هیچ کسی برتری ندارد سیاهی یا سفیدی مطلقی وجود ندارد.

ویژگی های اجرای دیجیتالی

در این اجرا هفت پرده از کل نمایشنامه بنمایش درآمده و از تصاویر ویدیویی و جلوه های صوتی استفاده شده است. این اجرا ویژگی های زنده بودن را داراست. براحتی می توان تعامل بازیگر زنده و بازیگر دیجیتالی در تصویر را دید. فضای رسانه ای ارتباط با بحث زنده بودن دارد. بازیگران زنده در محیطی رسانه ای با یکدیگر تعامل دارند. تصاویر دیجیتالی از ابتدای اجرا تاثیر بسزایی در القای روایت دارد. بمانند تدوین سینمایی در لحظه هایی برشهایی از تصاویر گوناگون به انتقال حس لحظه صحنه کمک شایانی می کند. حضور دستگاه های دیجیتالی برروی صحنه به شدت محدود شده است .در این اجرا ترکیب و ادغام هنر و رسانه های متفاوت مشهود است، استفاده از ویدیو پروژکتور، موسیقی، افکت های صوتی و جلوه های نوری در استغراق ببیننده در این فضا کمک شایانی می کند. تصاویر که در اجرا پخش می شود و فضای صحنه ویژگی های رسانه های سرد را دارند.

مدل بینارسانه ای

ویژگی

ترکیب بینارسانه ای

ویدیو پروژکتور، موسیقی، افکت صوتی

بینارسانگی ترارسانه ای

هدف مشابه رسانه های مختلف

بینارسانگی تغییر و تبدیل

متن کلامی

هستی شناسی بینارسانه ای

ادراک بصری و صوتی از اجرا

تمرین بازیگران:

ابتدا بازیگران با اتد های متفاوت به هسته مرکزی نقش ها و سپس درک بهتری از فضا دست یافتند. استفاده از تکنیک های بداهه پردازی در دست یابی بهتر به کارکتر نقش پررنگی داشت است. در ادامه کار با اجسام فرضی و سپس کارکتر های فرضی تمرین های اصلی بازیگران بود. پس چندین ماه تمرین و دست یابی به سطح کافی از تسلط گروه به متن، بازیگران با تصاویر و بازیگران دیجیتالی ارتباط برقرار کردند. این تصاویر توسط گروه دیگری از بازیگران رکورد شده بود. در طی تمرین بازیگران به سطح بسیار بالایی در تعامل با بازیگران دیجیتالی دست یافتند که ماحصل این تمرین های بداهه پردازی های شگرفی بود.

مرد اول
نقاش/پلیس اول/افسر پلیس امین نجفی
قایقران/کارمند/پلیس دوم/مرد دوم پوریا سلیمانی
پیرزن هلن مرسلی
زن  انیتا عباسی
دختر جوان پانتا سپهر آریا
مرد جوان افشین اصلانی
فیلیپ نوید کریم پور
عکاس بهاره افشار، فرانک فلاح، زهرا عبدی
طراح صحنه طراح لباس  زهرا ابدوست
موسیقی انیتا عباسی
کارگردان پیام صیدی

دیدگاهتان را بنویسید